‘Zimanê Kurdî hem derd e hem derman e’ Destpêk Têgeha dûçarhiştinê ( exposure ) di derûnnasiya klînîkî de rêbazeke terapî û tedawiyê ye ku tê de mirov bi serpêhatî û ezmûnên sawdar, tirsnak, êşdar an qedexekirî re bi zanebûn û bi rêkûpêk rû bi rû tê hiştin — ango dûçarî wê saw û tirsê dibe. Armanca bingehîn ew e ku bersiv û bertekên tirsê ( fear responses ) bêne kêmkirin û gengaz bibe ku mirov serpêhatî û ezmûnên berê yên êşdar ji nû ve li ser wan bisekine, bixebite û wan nerm û sivik bike (Foa & Kozak, 1986). Dema em vê têgehê ji du qadên cûda lê bi hev girêdayî dinêrin — ji derûnkolîneriyê û ji dîroka zimanê kurdî — em ê bibînin ku hem di asta takekesî ( individual ) hem jî di asta hevpar ( collective ) de dûçarhiştin xebateke derûndermanî ya girîng pêk tîne. Bi vê nêrînê, rewşa zimanê kurdî ne tenê pirsgirêkeke zimannasiyê ye, lê pirsgirêkeke derûnî û civakî ya kûr e jî. Bingeh Sigmund Freud di dawiya sedsala 19an de bîrdoziya derhişiyê ( unconscious theory ) danî û g...
Destpêk Hişmendî (conscious), yek ji têgehên bingehîn ên felsefe û derûnnasiyê (psychology) ye ku di sedsalên borî de bûye mijara lêkolîn û nîqaşên berfireh. Di hêla herî sade de, hişmendî weke rewşa haydariya (awareness) takekesî ji hawîrdora xwe, ji hest û hizrên xwe û ji rûdanên hundurê hiş (mind) tê pênasekirin. Mirov çawa dizane ku ew hest dike, difikire û dijî? Ev pirsa bingehîn a felsefeya zihn û derûnî bûye û bersiva wê hêj jî ne bi tevahî eşkere ye. Pêşengê lêkolînên nûjen ên hişmendiyê, fîlozof René Descartes (1641) bi gotina xwe ya navdar "Cogito, ergo sum" — "Ez difikirim, ji ber vê yekê ez heme" — hişmendiyê weke bingeha hebûna takekesî danî. Piştî wî, gelek fîlozof û zanyar mîna John Locke, William James û David Chalmers di pênasekirin û şîrovandina hişmendiyê de rolên girîng lîstin. Di sedsala bîstê de, bi geşedana norozanistê (neuroscience) û derûnnasiya venasînî (cognitive psychology), hişmendî di çarçoweya zanistî de jî bûye mijarek lêkolînê. ...