Em di serdemeke wisa de dijîn ku têkiliyên hêzê êdî bi çekan bi tenê nayên birêvebirin; ew di ziman, di medya, di dîjîtaliyê û di jiyana rojane de, bi awayekî nazdar lê domdar, xwe ji nû ve ava û saz dikin. Ji ber vê yekê pirsên derûnnasiyê yên li ser bindestî, ziman û xwebûnê (self), ne pirsên dîroka dûr in — ew pirsên vê saetê ne. Gelên ku ziman û çanda xwe di ber destên serdestan de winda dikin, êdî ne tenê di şer û pevçûnan de, lê di dibistanan, di malperên civakî û di serdema aşopî (virtual) de jî vê windabûnê dijîn. Herçend em bi gelemperî ziman weke amûrekî ragihandinê bibînin jî rastiya kûrtir ev e: mirov ziman bikar nayine — ziman mirov bikar tîne. Xwebûn ne tiştekî amade ye ku berî zimên hebe; ew di nava axaftinê, di nava têkiliya bi yê-din (the other) re, tê afirandin û ji nû ve tê honandin. Zimanê dayikê, bingeha derhişiyê (unconscious) ye; ew cihê ku xewn, tirs, hezkirin û hêrsên mirov lê dijîn. Ji ber vê yekê, sînorên zimanê mirov, sînorên cîhana wî/wê ne. Ev rastî di...
Anomî ( anomie ), di vê serdema ku medyaya civakî ( social media ) jiyana me dorpêç kiriye de, çemk û têgeheke bingehîn e ku divê em fêm bikin û tê û pê bigihîjin. Bi kurtasî, anomî tê wateya parçebûyî û jihevketina norm û rêbazên civakî ( social norms ) û têkçûna têkiliyên di navbera mirovan de. Di encama vê rewşê de, mirov hesta xwebûn û nasnameyê ( identity ) û aîdiyetê ( belonging ) winda dikin û xwe ji civakê dûr dixin an dibînin. Di serdema dîjîtal a îro de, em weke mirovahiyê rastî veguherîneke radîkal ( radical transformation ) tên ku di dîrokê de mînakên wê pir kêm hatine dîtin. Cihana me êdî ne ew cihana berê ye ku hed û sînorên wê diyar bûn û mirov dikaribû bi hêsanî cihê xwe tê de bibîne. Îro, di nav pêlên bêdawî yên agahiyan de, rastî û nerastî, heqîqet û derew aloz û tevlihev bûne. Her roj, bi hezaran nûçe, wêne û vîdyo ji ekranên me diherikin û her yek ji wan hewl dide ku bala me bikişîne, hiş û mejiyê me dagir bike û nêrîn û perspektîfa me ya li ser cihanê veb...