Destpêk Li gorî Sullivan, du kom guhêrbar bandorê li kesayetî û reftar û tevgeran dikin: ya yekem handeriya dabînkirina hewcedariyên zindewerî (biological needs) ye, ya duyem jî handeriya dabînkirina hesta ewlehiyê (sense of security) ye (Sullivan, 2013; Sullivan, 1974). Kesayetî gilokeke (configuration) rewşên navtakekesî yên dubare û domdar e. Taybetmendiyên rewşên kesayetî û yên navtakekesî ewqasî nêzîkî hev in ku ji hev nayên veqetandin. Kesayetî, gilokeke reftar û tevgerên navtakekesî ye ku tê çavdêrîkirin (Sullivan, 2013; Chatelaine, 1981; Conci, 2012). Takekes ji destpêka pitiktiyê ve weke endamekî jiyana civakî ya navtakekesî dijî. Herçiqasî Sullivan qîmeta têgehên weke rakendî û geşedana zindewerî (biological maturation) kêm nekiriye jî, nêrîna wî ya sereke ev e ku “bi encama hevkariya civakî hebûna mirov hîn watedartir dibe” (Sullivan, 1954; Conci, 2012). Dibe ku serpêhatiyên mirov ên navtakekesî erka wî ya fîzyolojîk jî vebiguherînin; bi vî awayî organîzma (mirov) ...
Gelek takekes, sazî, rojname û malpêr, dema ku hem bi zimanekî din û hem jî bi kurdî dinivîsin, zimanê xelkê (yê-din) di rêza pêşîn de datînin û zimanê xwe li dawiyê dinivîsin / dihêlin. Weke mînak, meriv rêzeke weke îngilîzî–erebî–kurdî an jî îngilîzî–tirkî–kurdî pirî caran dibîne. Li gorî sepanên din ên dinyayê ku bi gelemperî zimanê xwe yê neteweyî di rêza pêşîn de datînin, ev pratîkeke balkêş û ecêb e. Di bin ronahiya teoriyên Sigmund Freud û Jacques Lacan de ziman ne tenê amûreke ragihandinê ye, lê herwiha bingeha ku li ser wê kirdebûn (subjectivity) û arezûya (desire) mirov ava dibe. Zimanê dayikê (mother tongue) hilgirê barê hestiyariya herî giran û rageş e: trawmayên zarokatiyê, tepisandin û tawanên dêûbavan, rageşî û tirs û şermên pêşîn, tev di zimanê dayikê de tên hilanîn û vejîn. Ji ber vê yekê, derbaskirina zimanekî din ji mirov re dibe fersendeke ku ji vê rageşî û giraniyê birevin/xelas bibin. Gotinek tûj an jî mijarek tabû, dema ku bi zimanekî biyanî tê gotin, di derh...