Destpêk Nasname, di jiyana mirovan de xwedî cihekî sereke û bê-guherbar e. Mirov, ji roja ku çavên xwe li dinyayê vedike, di nava pêvajoyeke bê rawestan de ye ku tê de xwe vediavêje, xwe dibîne û xwe ava dike. Ev pêvajoyek e ku ne tenê ji perspektîfa zanistê, lêbelê ji perspektîfa wêjeyê û derûnkolîneriyê (psychoanalysis) jî xwedî kûrahiyeke sêwirandinê ye. Ji Homeros bigire heya Dostoyevskî, ji William Shakespeare bigire heya Kafka, wêjenûs û hunermendên dîrokê bi awayekî bê-rawestan li van pirsan geriyane: Kî me? Çawa em bûne ew ê ku em in? Ji bo çi em carinan ji xwebûna xwe bêhay in? Derûnkolînerî, weke rêbazeke fêmkirina takekesî, ji destpêka sedsela 20an vir ve li wan aliyên veşartî yên nasnameyê mêze kiriye ku zanistên klasîk nikaribin bigihêjin wan. Sigmund Freud, di lêkolînên xwe yên navdar de, destnîşan kir ku xwebûn, ezî (ego) , nizimezî (id) û bilindezî (superego) ne tenê hêmanên teorîk in, lêbelê pêkhateyên jîndayî yên nasnameyê ne. Li gorî vî nêrîna Freudî, nasname...
Destpêk Viktor Emil Frankl (1905–1997), derûbijîşkê (psîkiyatrîst) Awistirî, di nav dîroka derûnnasiyê (psychology) de weke yek ji damezrînerê derûnnasiya hebûnparêzî (existential psychology) û logoterapiyê (logotherapy) tê nas kirin. Xebata wî ya sereke, Lêgerîna Mirov ji bo Wateyê ( Man's Search for Meaning, 1946/1959), ne tenê belgeyeke girîng a dîrokî ya derbarê Holokostê (Holocaust) ye, lê di heman demê de bingeheke teorîk a girîng jî pêşkêş dike. Di vê nivîsê de, em ê berhema Frankl bi nêrîneke derûnkolînerî (psychoanalytic) binirxînin — bi taybetî li gorî bîrdoziyên Sigmund Freud û Alfred Adler — da ku cihêtiyên nêzîkatiya Frankl û geşedan û pêşkeftinên teorîk bêtir ron bikin. Armanc ew e ku em nîşan bidin ka Frankl di kîjan xalên sereke de ji derûnkolîneriyê dûr dikeve û çawa nêzîkatiya navendî-wateyê (meaning-centered approach) ya wî weke rexneyekê li hemberî diyarkerî û determîzma derhişiyê (unconscious determinism) tê xwendin. Lêkolîna me li ser sê şaxên b...