Brahîmê Alûcî براھیمێ ئالووجی

Destpêk Fêrkirina tiştekî ji modelên hişê çêkirî (artificial intelligence) karekî hêsan nîn e. Lê ya ji vê jî zortir ev e: Modeleke hişê çêkirî ya hatiye perwerdekirin neçêkirina tiştên ku dizane, bi taybetî dema ku ev model li ser bingeha torên noronî yên çêkirî (artificial neural networks) bin. Çawa dikare modeleke hişê çêkirî ji tiştên xelet, xeternak, ziyandar an jî kevn û derbazkirî yên ku dizane were xelaskirin — ev îro qada lêkolînê ya her roj mezintir dibe. Xebatên yekem ên li ser makîneya jibîrkirinê ji aliyê rêziknameyên nepenîtiyê (privacy regulations) yên Yekîtiya Ewropayê ve hatine han û motîvekirin — bi taybetî "mafê jibîrkirinê" (right to be forgotten) yê di nav rêziknameyên GDPR de cih girtiye. Ev rêziknama di sala 2014an de cara yekem derket meriyetê, lê di wê demê de hişyariya fêrbûna makîneya (machine learning) di hişê xwe de nehêlabû. Di wê demê de zehmet bû ku meriv texmîn bike ku modelên li ser bingeha torên noronî yên çêkirî ku roj bê wê agahî...

Dekolonîzekirina hiş bi dekolonîzekirina zimên dest pê dike… Destpêk Mirov çi ye? Ev pirsek e ku ji destpêka felsefeyê ve ramanwerên mezin bi wê re rû bi rû mane. Lê di warê derûnnasî (psychology) û zanistên civakî de, ev pirs ne tenê felsefî ye — ew pirseke jiyanî ye. Nasname (identity), wateya mirov a xwebûna (self) xwe ye: kî me, ji ku têm, ber bi ku ve diçim û di dinyayê de wateya me çi ye? Ev pirsanan ne yekcar têne bersivdan; ew di tevahiya jiyanê de, di nava têkilî, ziman û çandê de, gav bi gav tên avakirin. Mirov, ajelekî û hebûneke civakî (social being) ye û di heman demê de hebûneke maneyê ye. Frankl (1946) di berhema xwe ya navdar de destnîşan kiriye ku mirov ne bi xweşî û ne-xweşiyê dijî, lê bi mane û wateyê dijî. Yê ku sedemeke wî/wê ji bo jiyanê hebe, dikare hema hema her awayê jiyanê tehemûl bike. Ev dîtin rêberiya vê xebatê dike ku giringiya mirov û nasnameyê ne tenê di çarçoveya derûnnasiyê de, lê di çarçoveya hebûnî (existential) û civakî de jî bê lêkolîn. Têg...

Destpêk Fîlmê 12 Mêrên Hêrsbûyî ku ji aliyê derhênerê navdar Sidney Lumet ve hatiye kişandin û senaryoya wê ji nivîskarê Amerîkî Reginald Rose ye, yek ji berhemên herî girîng ên dîroka sînemayê tê hesibandin. Fîlm li ser civîna 12 endamên jûriyê ya dadgehê radiweste ku biryara jiyan û mirina xortekî bi tawanî hatiye girtin didin. Ji nêrîna derûnkolerî (psîkanalîz), fîlm mîna qadeke azmûna testa şexsiyetan e. Her yek ji wan 12 mêran — bi taybetmendiyên xwe yên kesayetî, dîroka jiyana xwe ya binhişî (subconscious) û derhişî (unconscious) û mekanîzmayên berevaniyê (defense mechanisms) yên cuda — encamekê nîşanî me didin ku derûniya mirovan çawa li ser biryarên civakî û hiqûqî bandorê dike. Bîrdoziyên Sigmund Freud û Erik Erikson, Karen Horney û Carl Jung dikarin wekî çarçoveya dahûrînê werin bikar anîn. Fîlm ji hêla nêrîna xwebûn, nizimezî (id), ezî (ego), bilindezî (superego), rengvedanê (projection), cihguhertinê (displacement) û şîkar û dînamîkên komê (group dynamics) ve tê vekol...

‘Zimanê Kurdî hem derd e hem derman e’ Destpêk Têgeha dûçarhiştinê ( exposure ) di derûnnasiya klînîkî de rêbazeke terapî û tedawiyê ye ku tê de mirov bi serpêhatî û ezmûnên sawdar, tirsnak, êşdar an qedexekirî re bi zanebûn û bi rêkûpêk rû bi rû tê hiştin — ango dûçarî wê saw û tirsê dibe. Armanca bingehîn ew e ku bersiv û bertekên tirsê ( fear responses ) bêne kêmkirin û gengaz bibe ku mirov serpêhatî û ezmûnên berê yên êşdar ji nû ve li ser wan bisekine, bixebite û wan nerm û sivik bike (Foa & Kozak, 1986). Dema em vê têgehê ji du qadên cûda lê bi hev girêdayî dinêrin — ji derûnkolîneriyê û ji dîroka zimanê kurdî — em ê bibînin ku hem di asta takekesî ( individual ) hem jî di asta hevpar ( collective ) de dûçarhiştin xebateke derûndermanî ya girîng pêk tîne. Bi vê nêrînê, rewşa zimanê kurdî ne tenê pirsgirêkeke zimannas­iyê ye, lê pirsgirêkeke derûnî û civakî ya kûr e jî. Bingeh Sigmund Freud di dawiya sedsala 19an de bîrdoziya derhişiyê ( unconscious theory ) danî û g...