Brahîmê Alûcî براھیمێ ئالووجی

Destpêk Hişê Çêkirî – HÇ (artificial intelligence – AI), medyaya civakî (social media) û tenêtî (loneliness) îro sê mijarên navendî yên gotûbêjê ne. Li ser rû ev pirsên teknolojîk in, lê di bingeha xwe de pirsên derûnî û zimanî ne: mirov çawa xwe dibîne, kî li wî/wê dinêre û kî bi wî/wê re dipeyive? Derûnkoleriya (psychoanalysis) klasîk û ya postkolonyal dibêjin ku xwebûn (self) di têkiliya bi yê-din (the Other) re û di nav ziman de tê avakirin. Di vê nivîsê de dixwazim nîşanî we bidim ku platformên dîjîtal û modelên zimanî ên mezin (large language models) çawa ji bo xwebûna sexte (false self) û bindestiya derûnî (psychological subjugation) zemînek nû çê dikin. Ew bi rêya dahûrîneke teorîk li ser çar beşan diçe: neynika ekranê, derhişiya algorîtmîk, trawmaya bêyî şahid (trauma without a witness), û ziman û kolonyalîzma dîjîtal (digital colonialism). 1. Neynik dibe ekran Winnicott diyar kir ku dema xwebûna rastîn (true self) ji ber hewcedariyên derxweyî tê astengkirin, mirov ji ...

Destpêk Li gorî Sullivan, du kom guhêrbar bandorê li kesayetî û reftar û tevgeran dikin: ya yekem handeriya dabînkirina hewcedariyên zindewerî (biological needs) ye, ya duyem jî handeriya dabînkirina hesta ewlehiyê (sense of security) ye (Sullivan, 2013; Sullivan, 1974). Kesayetî gilokeke (configuration) rewşên navtakekesî yên dubare û domdar e. Taybetmendiyên rewşên kesayetî û yên navtakekesî ewqasî nêzîkî hev in ku ji hev nayên veqetandin. Kesayetî, gilokeke reftar û tevgerên navtakekesî ye ku tê çavdêrîkirin (Sullivan, 2013; Chatelaine, 1981; Conci, 2012). Takekes ji destpêka pitiktiyê ve weke endamekî jiyana civakî ya navtakekesî dijî. Herçiqasî Sullivan qîmeta têgehên weke rakendî û geşedana zindewerî (biological maturation) kêm nekiriye jî, nêrîna wî ya sereke ev e ku “bi encama hevkariya civakî hebûna mirov hîn watedartir dibe” (Sullivan, 1954; Conci, 2012). Dibe ku serpêhatiyên mirov ên navtakekesî erka wî ya fîzyolojîk jî vebiguherînin; bi vî awayî organîzma (mirov) ...

Gelek takekes, sazî, rojname û malpêr, dema ku hem bi zimanekî din û hem jî bi kurdî dinivîsin, zimanê xelkê (yê-din) di rêza pêşîn de datînin û zimanê xwe li dawiyê dinivîsin / dihêlin. Weke mînak, meriv rêzeke weke îngilîzî–erebî–kurdî an jî îngilîzî–tirkî–kurdî pirî caran dibîne. Li gorî sepanên din ên dinyayê ku bi gelemperî zimanê xwe yê neteweyî di rêza pêşîn de datînin, ev pratîkeke balkêş û ecêb e. Di bin ronahiya teoriyên Sigmund Freud û Jacques Lacan de ziman ne tenê amûreke ragihandinê ye, lê herwiha bingeha ku li ser wê kirdebûn (subjectivity) û arezûya (desire) mirov ava dibe. Zimanê dayikê (mother tongue) hilgirê barê hestiyariya herî giran û rageş e: trawmayên zarokatiyê, tepisandin û tawanên dêûbavan, rageşî û tirs û şermên pêşîn, tev di zimanê dayikê de tên hilanîn û vejîn. Ji ber vê yekê, derbaskirina zimanekî din ji mirov re dibe fersendeke ku ji vê rageşî û giraniyê birevin/xelas bibin. Gotinek tûj an jî mijarek tabû, dema ku bi zimanekî biyanî tê gotin, di derh...

Destpêk Yek ji têgehên herî bingehîn û herî berlavbûyî yên derûnkoleriyê ( psychoanalysis ) ew e ku bi awayekî berfireh diyardeyên derhişî ( unconscious ) yên kesayetiya mirov dişirovîne: têgeha "girêka derûnî" ( psychological complex ). Ev têgeh ku ji aliyê Sigmund Freud ve hatiye avakirin û geşedan, îro, di roja me de bûye yek ji sereke amûrên şirovekirinê di zanistên mirovî de bi giştî û bi taybetî di derûnnasiyê, wêjenasiyê û antropolojiyê de. Ji ber vê ber-fireh-bûna bikaranînê, girêkên derûnî êdî ne tenê diyardeyên klînîkî ne ku di odeya derûnterapiyê/psîkoterapiyê de tên vekolîn; berevajî wê, ew bûne kilîlek e ji bo têgihîştina reftar, tevger, xewn û berhemên edebî yên mirovan bi giştî — ji folklorê bigire heta çîrokê nûjen, ji dîroka takekesî bigire heta bîra hevpar a gelan. Bi zimanekî hêsantir, dikarin bibêjin: girêk ( complex ) komeka ramanan, wêneyan û hestên bi-hev-girêdayî ye ku li dora tema an rûdanekê hatine civandin û tê de enerjiyeke hestdar ( emotional ...